تاریخ درباره مردم ایران در دهه ۸۰ و ۹۰ چه قضاوتی خواهد کرد؟/سلفی حقارت

تاریخ درباره مردم ایران در دهه ۸۰ و ۹۰ چه قضاوتی خواهد کرد؟ / از عدم پذیرش درخواست دیدار دو جانبه ویلیام برنز با سعید جلیلی در ژنو تا ازخودباختگی گرفتن سلفی با موگرینی در بهارستان

چشم برخوار از رجا؛ همچنان بحث درباره رفتار حقارت آمیز نمایندگان مجلسی که دیروز دور موگرینی را گرفتند تا با او سلفی بگیرند ادامه دارد. آن هم در شرایطی که موگرینی قبل از سفر به تهران از تحریم های امریکا علیه ایران حمایت و حتی نسبت به پرتاب ماهواره سیمرغ توسط جمهوری اسلامی ابراز نگرانی کرده بود.
البته شاید خیلی ها فراموش کرده باشند، ولی رفتار حقارت آمیز این نمایندگان اقدام جدیدی نبود، قبل از آنها شبیه این کار را عباس عراقچی عضو ارشد تیم مذاکره کننده ایران حین مذاکره با آمریکایی ها انجام داده بود. منظورم ۳ سال قبل است! تابستان ۹۳ که در حین مذاکرات هسته ای، عراقچی ناگهان موبایلش را در دست گرفت و از وندی شرمن نماینده امریکا در مذاکره عکس گرفت!
اما اگر به چند سال قبل تر برگردیم، نوع دیگری از مواجهه ی مسئولین ایرانی با اروپا- امریکایی ها را  خواهیم دید، میخواهم از مذاکرات هسته ای در مهرماه ۸۸ یاد کنم؛ وقتی که سعید جلیلی با ۱+۵  در ژنو گفتگو می کرد و بعد از اتمام مذاکرات،  «ﻭﯾﻠﯿﺎﻡ ﺑﺮﻧﺰ» نماینده امریکا  ۵ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺩﻭﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﺎ  جلیلی را مطرح کرد ولی در نهایت خواسته اش مورد موافقت تیم ایرانی قرار نگرفت و حتی زمانی که «کاترین اشتون» مسئول وقت سیاست خارجی اتحادیه اروپا سعی کرد واسطه انجام این دیدار شود، باز هم نماینده امریکا نتوانست مجوز ملاقات خصوصی با جلیلی را کسب کند…
فکر می کنم حالا اگر از این زاویه به موضوع «برجام» نگاه کنیم، تحلیل دقیق تری داشته باشیم. وقتی اروپایی ها و امریکایی ها می بینند مسئولان رسمی ایران اینقدر عطش عکس گرفتن و دیدار با آنها را دارند، چرا نباید ما را بیشتر تحریم کنند؟ چرا نباید فشار بیشتری بر ما بیاورند؟ چرا نباید خروجی چنین نگاهی «برجام» باشد؟ که طبق آن زیرساخت هسته ای یک کشور نابود شود و در مقابل هیچ امتیاز درخور توجهی داده نشود.
و در مقابل وقتی آنها برای یک دیدار خصوصی با مسئول تیم مذاکره کننده ایران، ۵ بار درخواست می کنند، واسطه می فرستند وباز هم پاسخ منفی می شنوند، طبیعی است که در آن دوره از مذاکرات پله به پله از مطالبات شان از ایران عقب نشینی کنند. کافی است یک بار روند آن مذاکرات را ببینید که چگونه ۱+۵ از از استانبول تا بغداد، از بغداد تا مسکو، از مسکو تا آلماتی ۱ و از آلماتی ۱ تا آلماتی ۲ در برابر ایران عقب نشینی کردند و کار به جایی رسیده بود که در آلماتی ۲ در قبال تعلیق موقت ۶ ماه غنی سازی ایران (نه بتون ریختن در اراک و جمع کردن سانتریفیوژهای فردو و نطنز و بازرسی های ویژه آژانس) آماده لغو تحریم های «بانکی» می شدند اما نتیجه انتخابات ۹۲ و روی کار آمدن دولت روحانی، همه چیز را به نقطه صفر برد.
بگذریم؛ همه این اتفاقات به دست خود ما مردم در صندوق های رای صورت گرفته و برای پخته تر شدنمان باز هم باید هزینه های بیشتری داد…


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.