برجام استخوانی در گلوی نظام

دولت مجدد شرمنده اهل و عیال ۲۴میلیونی خود نشود

چاه برجام اگر برای ملت آب نداشت برای دشمن نان فراوانی داشته، با این شرایط لازم است مسوولان محترم این اعتماد دوباره ۲۴ میلیونی را قدر بدانند و با تکیه بر توانمندی ۲۴ میلیونی خود فکری به حال تولید و اشتغال وضع معیشت حداقل ۲۴ میلیون خود بکنند که سه سال دیگر باز با تابلوی مذاکره و دیپلماسی شرمنده اهل و عیال ۲۴ میلیونی خود نشوند.

چشم برخوار – حجت الاسلام و المسلمین محمدرضا محمدی */ بعد از گذشت حدود چهار سال از شروع مذاکرات دیپلماسی برجامی و پرداخت آن همه هزینه های پیدا و ناپیدای نظام به منظور دستیابی به توافق و بعد از آن حفظ و نگهداری این نوزاد ناقص الخلقه دردسرآفرین، امروز حتی مدعیان مادری این نوزاد هم دست تأثر و تألم به پیشانی زده اند و با زبان بی زبانی می گویند: «به آمریکا نمی شود اطمینان کرد» و ناخواسته مهر تایید بر آن فرمایش حکیمانه مقام معظم رهبری می زنند که از همان ابتدا فرمودند: «من به مذاکرات خوش بین نیستم».

در همین راستا خوب است به رویکرد امروزی تحلیل گران آمریکایی به برجام نافرجام توجه کنیم که می گویند برای براندازی این انقلاب و نظام نه حمله نظامی فایده ای دارد نه ترور رهبر عالی ایران؛ بلکه آن چه کلید براندازی این انقلاب و نظام است دیپلماسی و مذاکره است.

بنا بر این می بینیم سعی آن ها بر این است که برجام باشد ولی نافرجام باشد؛ یعنی بهانه ای باشد برای تنظیم معادلات و محاسبات سیاسی برخی مسوولان کشور ما و هم چماق باشد و هم هویج و اذعان دارند که باید کاری کنیم که ایران برجام را نقض کند در صورتی که خود آن ها پایبند به هیچ چیز این املای پر غلط نیستند، هم نقض می کنند و هم نقض نمی کنند و برخی هم در داخل با شرمندگی کلمه نقض را بر زبان می آورند اما می گویند فاحش نبوده است!

برجام استخوانی در گلوی نظام

سوال اینجاست که متولیان برجام تا کی می خواهند با تغییر ادبیات دیپلماسی و واژه سازی مردم را سرگرم کنند و امید کاذب به برجام ایجاد کنند؟ برجامی که در حواشی ناخوانای آن وعده های ذلت باری به دشمن داده شده است و دشمنان ما با استناد به برجام از ابتدا تا کنون چه زیاده خواهی هایی داشته اند و چه تحمیل هایی بدتر از تحریم بر ملت ایران داشته است.
آری این چاه اگر برای ملت آب نداشت برای دشمن نان فراوانی داشته، با این شرایط لازم است مسوولان محترم این اعتماد دوباره ۲۴ میلیونی را قدر بدانند و با تکیه بر توانمندی ۲۴ میلیونی خود فکری به حال تولید و اشتغال وضع معیشت حداقل ۲۴ میلیون خود بکنند که سه سال دیگر باز با تابلوی مذاکره و دیپلماسی شرمنده اهل و عیال ۲۴ میلیونی خود نشوند.

*کارشناس مسائل سیاسی برخوار

انتهای پیام/



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.