ماجرای نامه یک‌ دانشجو به آیت‌الله خامنه‌ای در مورد بنی صدر

در جریان حماسه شهدای هویزه در سال۱۳۵۹ دو هفته قبل از عملیات رزمندگان علیه نیروهای عراقی در این منطقه، بنی صدر دستور تخلیه هویزه را صادر و دستور داد که در سوسنگرد مستقر شوند.

خبرما به نقل از عرش نیوز، نامه دانشجوی پیرو خط امام به آیت‌‌‌الله خامنه‌ای و مخالفت با بنی‌صدر +اسامی ۱۲ دانشجوی شهید هویزه

این دستور بنی صدر، با مخالفت جدی شهید سید محمد حسین علم الهدی مواجه شد و بعد از آن که علم الهدی با حضرت آیت الله خامنه ای تماس گرفت، دستور بنی صدر لغو شد و رزمندگان در هویزه باقی ماندند.

در آذر ۱۳۵۹، یک گروهان از سپاهیان اهواز جهت محافظت و پدافند شهر هویزه، از سوسنگرد به آن شهر اعزام شدند. دشمن در آغاز هجوم سراسری خود، ظرف ۴۸ ساعت از محور هویزه تا کرخه پیشروی کرد. در چنین شرایطی ۵۰ تا ۶۰ نفر از سپاهیان ایران برای جلوگیری از پیشروی دشمن مسؤولیت مین گذاری جاده‌ها را به عهده گرفتند. دو هفته قبل از آن بنی صدر دستور تخلیه هویزه را از نیروهای بسیج و پاسدار صادر و دستور داد که در سوسنگرد مستقر شوند. این دستور بنی صدر، با مخالفت جدی شهید سید محمد حسین علم الهدی و دیگر همرزمان او مواجه شد. بعد از آن که علم الهدی با آیت الله خامنه‌ای تماس گرفت، دستور بنی صدر لغو شد و پاسداران در هویزه باقی ماندند.

به دنبال آن شانزدهم دی ۱۳۵۹، نیروهای سپاه در جلو تانک‌های ارتش مستقر شده و منتظر دریافت رمز حمله بودند، که رفت و آمد تانک‌های دشمن زیاد شد. با شناخت دقیقی که عراقی‌ها از منطقه داشتند، این امر موجب شهادت عده‌ای از رزمندگان اسلام شد. در این ضد حمله سنگین دشمن که نیروهای ایرانی مجبور به عقب نشینی شدند، بیش از یکصد تن از نیروهای پاسدار، جهاد و دانشجویان پیرو خط امام از جمله حسین علم الهدی مفقود الاثر و شهید شدند.

شرح این ماجرا به قرار زیر است:

در آذر ۱۳۵۹، پس از شکست بیش از دو گردان از نیروهای عراقی در جنوب سوسنگرد به وسیله سربازان اسلام، یک گروهان از برادران سپاه اهواز جهت محافظت و پدافند شهر هویزه، از سوسنگرد به آن شهر اعزام شدند. افراد این گروهان، پس از رسیدن به منطقه و استقرار، عهده دار حفاظت از جنوب تا جنوب غربی شهر هویزه شدند.

نیروهای عراقی در این منطقه متشکل از واحدهای تانک از نوع « تی – ۶۲»، « تی – ۵۵»، موشک های زمین به زمین و امکانات نظامی پیشرفته و بیش از ۶ هزار نفر پیاده بودند. ولی همین نیروهای اندک مدافع شهر، از کمترین امکانات دفاعی هم بی بهره بودند.

دشمن در آغاز هجوم سراسری خود، ظرف ۴۸ ساعت از محور هویزه تا کرخه پیشروی کرده و در امتداد آن مستقر شده بود، به طوری که فاصله آن ها تا هویزه حدود ۱۰ کیلومتر بود.

تاکتیک دشمن این بود، که با تصرف سوسنگرد، هویزه خود به خود سقوط می کند.

در چنین شرایطی ۵۰ تا ۶۰ نفر از برادران سپاه برای جلوگیری از پیشروی دشمن مسؤولیت مین گذاری جاده ها را به عهده گرفتند. زیرا این جاده ها و راه های عبور، برای دشمن به مانند رگ های حیاتی برای ادامه تجاوز محسوب می شد. دو هفته قبل از آن که عملیات مدافعان اسلام علیه نیروهای عراقی در این منطقه انجام گیرد، بنی صدر دستور تخلیه هویزه را از برادران بسیج و پاسدار صادر و دستور داد که در سوسنگرد مستقر شوند.

این دستور بنی صدر، با مخالفت جدی شهید سید محمد حسین علم الهدی و دیگر برادران مواجه شد. بعد از آن که علم الهدی با حضرت آیت الله خامنه ای تماس گرفت، دستور بنی صدر لغو شد و برادران پاسدار در هویزه باقی ماندند.

یک هفته بعد، تصمیم بر آن شد که از محور هویزه و سوسنگرد حمله انجام گیرد. این عملیات را می توان نقطه عطف عملیات منظم برادران ارتش و سپاه دانست. بار دیگر بنی صدر، شعار جدایی ارتش از سپاه را سر داد و گفت: سپاه نباید در این عملیات شرکت کند. برادران بسیجی و سپاه که در منطقه بوده و اغلب آنها به منطقه آشنایی داشتند، این ترفند بنی صدر را ضربه شدیدی بر پیکر عملیات می دانستند.

بار دیگر، این مسأله با تلاش برادر علم الهدی و تماس های مکرر ایشان با مسؤولان در تهران، حل شد و قرار شد که سپاه به عنوان پیاده ارتش در عملیات شرکت کند.

۱۵ دی ۱۳۵۹، روز آغاز عملیات بود. برای این عملیات دو تیپ از لشکر ۱۶ زرهی قزوین و یک تیپ از لشکر ۹۲ زرهی اهواز در نظر گرفته شده بود، که دو گردان از نیروهای سپاه و عده ای هم از نیروهای جنگ های نا منظم (شهید چمران) نیروهای ارتش را یاری می دادند. از جمله هدف های این عملیات، پاکسازی شمال و جنوب کرخه کور از وجود نیروهای متجاوز ارتش عراق و آزاد سازی پادگان حمید و منطقه جفیر بود. نتایج عملیات در این روز موفقیت آمیز بود . اما هنوز عقبه های اصلی دشمن در پادگان حمید و سه راهی جفیر آسیب ندیده بود. رزمندگان اسلام، پس از تصرف مرزهای کرخه و حاج بدر، قصد پیشروی به سوی پادگان حمید را داشتند. اما بنا به دلایلی، مانند نرسیدن مهمات، قرار بر این شد که ادامه عملیات در ۱۶ دی ماه انجام شود.

شانزدهم دی ۱۳۵۹، برادران سپاه در جلو تانک های ارتش مستقر شده و منتظر دریافت رمز حمله بودند، که رفت و آمد تانک های دشمن زیاد شد و پس از آن، هواپیماهای دشمن جهت بمباران ظاهر شدند. از طرف دیگر نیروهای اسلام زیر آتش توپخانه، کاتیوشا و خمپاره قرار گرفتند. با شناخت دقیقی که عراقی ها از منطقه داشتند، موجب شهادت عده ای از رزمندگان اسلام گردید. لشکر ۹ مکانیزه ارتش عراق دست به عملیات زده بود و چون نیروهای خودی انتظار این حمله را نداشتند، فرماندهی دستور عقب نشینی به طول ۵۰۰ متر را به صورت تاکتیکی صادر کرد. این دستور باعث شد که تانک ها عقب نشینی کنند و عراقی ها با این تصور که نیروهای اسلام شکست خورده و فرار کرده اند، وارد منطقه شدند.

در این ضد حمله سنگین دشمن که نیروهای ایرانی مجبور به عقب نشینی شدند، بیش از یک صد تن از برادران پاسدار، جهاد و دانشجویان پیرو خط امام از جمله حسین علم الهدی مفقود الاثر و شهید شدند. در پی این حادثه نیروهای دشمن در تاریخ ۱۸ دی ۱۳۵۹، هویزه را اشغال کردند و پس از آن فرمانده نیروهای عراقی (خلیل الدوری) دستور داد تعدادی از مردم بی گناه، را دست بسته در یک گودال قرار داده و به شهادت برسانند و سپس عراقی ها تمام شهر را با دینامیت و بلدوزر نابود کردند. بدین ترتیب ۱۸۰۰ واحد مسکونی و تجاری و سه مسجد و دو حسینیه و شهر به تپه ای خاک مبدل شد.

آخرین نامه شهید علم الهدی

متن زیر آخرین نامه شهید سیدحسین علم الهدی است. این نامه خطاب به آیت الله خامنه ای (نماینده امام در شورای عالی دفاع) در دی ماه ۱۳۵۹ پیش از تصرف هویزه توسط نیروهای عراقی نگاشته شده است.

به نظر من تنها دلیلی که دشمن تاکنون هویزه را تسخیر نکرده، این است که اگر دشمن سوسنگرد را تسخیر کند، هویزه طبعا در اختیارش خواهد بود. لذا دلیلی نمی بیند که نیرو صرف هویزه کند و هویزه را تابع سوسنگرد می داند، که هست، ولی اگر دشمن نتواند سوسنگرد را تسخیر کند، یقینا به هویزه در طول زمستان قناعت خواهد کرد. اگر به هویزه نرسیم و رسیدگی نشود، درست همانند محاصره سوسنگرد، تعدادی از برادران مومن را از دست خواهیم داد. شرایط فعلی هویزه دقیقا مشابه وضعیت سوسنگرد است، در فاصله زمانی محاصره اول و دوم سوسنگرد. البته من به عنوان فرمانده سپاه هویزه ، با ۶۲ نفر پاسداری که ۲۲ نفرشان غیرمسلحند: تا آخرین قطره خونمان با همان ژ،۳ و کلاش دفاع خواهیم کرد.

البته مهمات ما ۲ عدد آرپی جی (که یکیش خراب است) و یک عدد تیربار ژ۳ و ۴۰ عدد کلاش و ژ۳ است .

نیازها:
۱ ، ۲۰ قبضه آر. پی . جی
۲ ، ۴۰ قبضه ژ،۳
۳ ، ۲ قبضه خمپاره ۱۲۰
۴ ، ۶ قبضه خمپاره ۶۰
۵ ، ۶ قبضه خمپاره ۸۱
۶ ، ۲ موشک دراگون
۷ ، یک دستگاه بیل مکانیکی
۸ ، یک دستگاه بلدوزر

پیشنهادات اینجانب سیدحسین علم الهدی، مسئول حفاظت جاده هویزه سوسنگرد و مسئول سپاه هویزه: ما باید یک خط آتش قوی با استفاده از انواع خمپاره ها و موشک دراگون در دو سمت شمال شرقی وجنوب شرقی هویزه قرار دهیم، به دو جهت:

الف: هنگامی که تانک های دشمن در زمان شکست درحال فرارند، توسط این آتش محاصره شوند.

مانند روز دوشنبه که تانک های دشمن درحال فرار از نزدیک هویزه عبور کردند، اما چون ما آرپی جی و خمپاره نداشتیم، نتوانستیم وارد عمل شویم.

ب: اگر دشمن بخواهد هویزه را تبدیل به پایگاه زمستانی خود کند و به سوی هویزه حمله ور شود، این آتش از هویزه دفاع خواهد کرد. اطراف هویزه نیاز به حفر کانال و خندق و سنگر دارد، جاده سوسنگرد هویزه باید کاملا حفاظت شود، خصوصا در قسمت غربی روستای ساریه… هویزه رابطه آن با سپاه مشخص گردد.

روایت حضور دانشجویان در دفاع مقدس از زبان رهبر انقلاب

رهبر انقلاب در خصوص نقش دانشجویان در دفاع مقدس می فرمایند:

سال ۵۹ با شروع دفاع مقدس، حضور دانشجوها در جبهه است که نمونه‌هاى مختلفى از آن وجود دارد که یکى از آنها همین حاج احمد متوسلیان و امثال اینها بودند که بلند شدند رفتند منطقه‌ى غرب در کردستان، در عین غربت – بنده در همان ماه‌هاى اول جنگ، پنج شش ماه بعد از اول جنگ، منطقه‌ى کردستان را از نزدیک دیدم؛ گرد غربت آنجا بر سر همه کأنه پاشیده شده بود – و در تنهائى، بى‌سلاحى و با حضور فعال دشمن و بمباران دائمى دشمن، این مخلص‌ترین نیروها در آنجا کارهاى بزرگى را انجام دادند که قبل از عملیات فتح‌المبین – عملیاتى که این سردار بزرگوار و دوستانش انجام دادند – عملیات محمد رسول‌اللَّه (صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم) را انجام دادند که آن، یک نمونه از حضور دانشجویان است.

یک نمونه‌ى دیگر دانشجوهایى هستند که در ماجراى هویزه حضور پیدا کردند که آن دانشجوها را هم بنده، تصادفاً در همان روزى که اینها داشتند میرفتند – روز ۱۴ دى – به طرف منطقه‌ى نبرد و درگیرى، دیدم؛ شهید علم‌الهدى و شهید قدوسى و دیگران. این مربوط به سالهاى ۶۰ و ۶۱ است که البته ادامه پیدا کرد تا آخر جنگ. یعنى واقعاً یکى از بخشهاى تأمین کننده‌ى نیروهاى فعال ما در طول دوران هشت سال دفاع مقدس، دانشگاه‌ها بودند. بعد هم که در همان اوائل دهه‌ى ۶۰، وقتى بازگشائى دانشگاه‌ها انجام شد، جهاد دانشگاهى تشکیل شد که یکى از نقاط حساس و یکى از مراکز مایه‌ى افتخار، جهاد دانشگاهى است. قبل از اینها هم در سال ۵۸، تسخیر لانه‌ى جاسوسى به دست جنبش دانشجوئى است.

اسامی شهدای دانشجوی هویزه

سید حسین علم الهدی (دانشجوی رشته تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد)
محمد بهاءالدین (دانشجوی رشته کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز)
علی حاتمی (دانشجوی پیرو خط امام)
سید محمد علی حکیم (دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه چمران اهواز)
حسین خوشنویسان (دانشجوی رشته مهندسی مکانیک دانشگاه تهران)
جمال دهشور (دانشجوی رشته علوم دانشگاه تهران)
فرخ سلحشور (دانشجوی دانشگاه کرمانشاه)
محمد فاضل (دانشجوی رشته مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی شریف)
حسن فتاحی (دانشجوی رشته فیزیک دانشگاه فردوسی مشهد)
محمد حسن (محمود) قدوسی (دانشجوی رشته زبان دانشگاه فردوسی مشهد)
مجید کریمی ثانی (دانشجوی رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه شیراز)
مجید مهدوی (دانشجوی رشته مهندسی برق)

اسامی برخی از شهدای حماسه ی هویزه

شهید مرتضی کاوند

شهید مجید یوسفیان

شهید امین سلطانی

شهید محمد دلجو

شهید حسین علم االهدی

شهید حسین زارعی

شهید بهروز نوروزی

شهید محمد ابراهیم سمندالدوله

شهید محمدشمخانی

شهید امیر رفیعی

شهید خلیل بهایری

شهید عبدالمحمد چهار محالی

شهید بهروز پور هاشمی

شهید حسین خمیسی

شهید محمد رضاملایی زمانی

شهید محمد حسن رضا زاده

شهید علی اشرف ظاهری

شهید حسن فلاح نژاد

شهید سعید جلالی پور

شهید محمد علی عسکری

شهید محمد رضا شمسی زاده

شهید علیرضا رکاب ساز

شهید محمد رضا شیخ الاسلام

شهید اسماعیل حاج کوهمدانی

شهید حسن امینی

شهید محمد بهاءالدین

شهید رمضانعلی آقایی

شهید سلیمان تیتئی

شهید عباسعلی حبیبی

شهید شهید قدوسی

شهید مصطفی مختاری

شهید شهید گمنام

شهید عباس افشاری

شهید مجید کریمی ثانی

شهید رضا مستجابی کرمانشاهی

شهید مجید مهدوی

شهید قدیر قدرتی

شهید حسن فتاحی

شهید محمود خالح زاده

شهید حسین خوشنویسان

شهید امیر حسین جعفری

شهید محمود فروزش

شهید محمد جعفر روزبهانی

شهید شیال بوغنیمه

شهید محمود قاسمی

شهید علی اصغر فرهمند فر

شهید مهدی پروانه

شهید محمد حسین رحیمی

شهید سید محمد علی حکیم

شهید حمید شاهید

شهید سید مهدی جعفری

شهید محمد اسماعیل اعتضادی

شهید علی اکبر سیفی ابدی

شهید محمد جواد زاهدیان

شهید محسن غدیریان

شهید امیر احتشام زاده

شهید اکبر حاجی مهدی

شهید اصغر پهلوان نژاد

شهید صادق فروشانی

شهید محمد صادق فروشانی

شهید غفار درویشی



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.