این روزا وقتی مسافرت می ری یا جایی رو برای پیک نیک یا استراحت انتخاب می کنی، با کوهی از زباله مواجه می شی. کنار ساحل از لذت پابرهنه قدم زدن محرومی چون ممکنه پات بره رو تکه شیشه هایی که در ماسه ها پنهان شدن…

به گزارش چشم برخوار؛ این روزا وقتی مسافرت می ری یا جایی رو برای پیک نیک یا استراحت انتخاب می کنی، با کوهی از زباله مواجه می شی. کنار ساحل از لذت پابرهنه قدم زدن محرومی چون ممکنه پات بره رو تکه شیشه هایی که در ماسه ها پنهان شدن و باقی مونده ی سفرت رو درگیر دکتر و بیمارستان باشی. این تصاویر برای خیلی ها عادی شده و داره به عنوان بخشی از محیط زندگی مون پذیرفته می شه. انگار بازیافت زباله هیچ جایی در زندگی ما نداره!

حتی توی اتوبان های شهر، وقتی به اتومبیل کناری که زباله ش رو خیلی راحت از ماشین بیرون می اندازه، تذکر می دی، ممکنه متهم به فضولی هم بشی! وقتی که داری توی شهر قدم می زنی باید نگاهت رو از جوی های آب بدزدی تا مبادا با دیدن زباله های روی هم انباشته حالت بهم بخوره و لذت پیاده رویت خراب شه.

جدیدا هم که رسم شده در اعیاد مذهبی مردم به خیابون ها می آن و شیرینی و شربت پخش می کنن یا هنگام عزاداری نذری می دن؛ چیکار باید کرد تا هزاران هزار لیوان و ظرف یک بار مصرف جلوی پامون نباشه؟

کوه های زباله یا افتخار به فرهنگ والای ایرانی؟!

بهتر نیست کمی رودربایستی رو کنار بذاریم و قبول کنیم که مشکل دقیقا به خودمون برمی گرده؟! مایی که همه جا به فرهنگ والای خودمون مفتخریم، لحظه ریختن زباله کنار ساحل، جوی آب، رودخونه، دریا و حتی در کوچه و خیابون محل زندگی مون به تنها چیزی که فکر نمی کنیم همین فرهنگه.

شاید این جمله برای همه ما تبدیل به کلیشه شده باشه ولی از ماست که بر ماست و این بار انگشت اتهام، بیش از این که سمت نهادهای دولتی و غیردولتی باشه، سمت خود ماست. توقع این که مسئولان مدام در حال پاکسازی محیط زیست و شهر و آبادی باشن، دور از منطق و انصافه. اما این که در این زمینه فرهنگ سازی مناسب رو در دستور کارشون قرار نمی دن یا بی اهمیت از کنار آموزش های شهروندی می گذرن، دقیقا کم کاری مسئولینه.

جریمه ریختن غیرقانونی زباله در مکان های عمومی در شهری مثل تورنتوی کانادا ۳۸۰ دلاره، یعنی حداقل بیش از دو برابر حقوق کارمندان و کارگران ایرانی. این جریمه دقیقا نشون دهنده اهمیت موضوعه. حالا تصور کنین همین جریمه در کشور ما قانون بشه، بی شک تحملش رو نداریم.

البته چند سالیه که ریختن زباله از جرایم راهنمایی و رانندگی محسوب می شه. برابر ماده ۲۰۶ آیین نامه راهنمایی و رانندگی، ریختن هرگونه آشغال، زباله، مایعات، نخاله مصالح ساختمانی، شیء و حتی آب دهان از درون خودرو به سطح معابر، تخلف و ممنوعه؛ چون باعث انحراف وسایل نقلیه درحال حرکت از مسیر اصلی می شه و جریمه اون ۱۵هزار تومانه. اما انگار این قانون هم چندان نتونسته بازدارنده باشه. انبوه زباله های شهری و بین شهری شاهد این ماجراست.

فرهنگ سازی بازیافت:

یکی از مسائلی که زیاد بهش پرداخته نشده و می تونه مردم رو ترغیب به جمع آوری زباله ها بکنه، مسأله بازیافته. متاسفانه هنوز خیلی ها به این باور نرسیدن که میشه زباله ها رو به مواد قابل استفاده تبدیل کرد و حتی اون درصد کمی هم که به این باور رسیدن، هیچ تلاشی در این زمینه ندارن. شاید چون هیچوقت فرهنگ سازی مناسبی در این مورد صورت نگرفته. برای اینکه درک بهتری از این موضوع داشته باشیم، بهتره که کمی به اهمیت و همینطور فوائد بازیافت بپردازیم.

فواید بازیافت زباله :

بازیافت یعنی استفاده از مواد مصرف شده برای تولید همون کالا یا کالاهای دیگه؛ مثلا تولید کاغذ از کاغذهای باطله و غیرقابل استفاده. یکی از بیشترین فواید بازیافت صرفه جویی در منابع طبیعی ماست.

مثلا برای تولید کاغذ دیگه نیازی نیست تعداد زیادی درخت که از مهمترین منابع طبیعی زیست محیطی ما محسوب می شن، قطع بشن؛ بلکه می تونیم به راحتی با استفاده از کاغذ، مقوا یا روزنامه های باطله، کاغذ مورد نیاز خودمون رو تولید کنیم. از فواید دیگه بازیافت می تونیم به صرفه جویی در انرژی اشاره کنیم.

با وجود اینکه برای بازیافت مواد هم انرژی مصرف میشه اما این انرژی خیلی کمتر از تولید مستقیم مواد مورد نیازمونه. مثلا برای تولید آلومینیوم از آلومینیوم های بازیافت شده، تا ۹۰ درصد انرژی کمتری نسبت به تهیه اون از معادن مصرف می شه. فایده دیگه بازیافت، کاهش محل دفن زباله ها در سطح زمینه.