سرقت، اغفال، تکدی گری، اعتیاد و قاچاق مواد مخدر, سوء استفاده های کاری و جنسی، روابط نامشروع، روسپیگری و خودکشی از آسیب هایی است که دختران فراری دچار آن می شوند.

به گزارش چشم برخوار؛

فرار نوجوانان از خانه و ترک اعضای خانواده، بدون اجازه والدین یا وصی قانونی،  در واقع نوعی واکنش نسبت به شرایطی است که از نظر فرد نامساعد، غیرقابل تحمل و بعضاً تغییرناپذیر است. این عمل معمولاً به عنوان یک مکانیسم دفاعی به منظور کاهش ناخوشایندی و خلاصی از محرک های آزاردهنده و مضر و دستیابی به خواسته های موردنظر و عموماً آرزوهای دور و دراز انجام می شود. . ارائه آمارهای روبه افزایش در رسانه ها و رویت به وضوح این دختران در معابر عمومی، بر نگرانی ها بیش از پیش دامن می زند و تبعات منفی آن به عنوان یک عارضه و آسیب اجتماعی، تاثیر بسیار نامطلوبی بر جامعه می گذارد

 

عوامل

افراد فراری از نظر فردی, خانوادگی و اجتماعی دارای این شرایط هستند:

از نظر فردی: اختلال منش دارند, افرادی ضعیف الاراده اند, حساس و زودرنج هستند, عقب ماندگی تحصیلی دارند و برای امور غیردرسی ارزش بیشتری قائل اند, برخی از آنها عقب ماندگی ذهنی دارند, شخصیت تلقین پذیر داشته و یا به انحرافات و اختلالات و بیماری های روانی از جمله صرع, اسکیزوفرنی و پارانویا مبتلا هستند و به علت عدم تکوین شخصیت, ثبات و انضباط اجتماعی ندارند. اگرچه افراد باهوش در بین آنها اندک نیست. برخی از اینها که بیشترشان نوجوانند دچار رنج عصبی هستند بی خوابی دارند و احساس گناه آنها را آزار می دهد. دسته ای از این افراد از لحاظ وضع جسمی و روانی سالم و عادی هستند. ممکن است تحت تاثیر محیط خانوادگی ومحیط تحصیلی برای تفریح و خوشگذرانی و یا تقلید از فیلم و ماجراجویی اقدام به فرار کنند.

ازنظر خانوادگی: به علت نفاق, ناسازگاری, اعتیاد پدر ومارد, تشنج در محیط خانوادگی, طرد و تحقیر, کمبود محبت, از هم گسیختگی خانواده, طلاق, جدایی, فوت, عدم مراقبت و بی توجهی والدین و سرپرستان نسبت به امور تحصیلی مخصوصا” در خانواده های پرجمعیت, ترس از تنبیه در صورت عدم موفقیت در تحصیل, اقدام به فرار از منزل و ترک تحصیل می کنند. اطفال نازپرورده که دائم تحت مراقبت, نظارت شدید قرار دارند برای کسب آزادی و استقلال از خانه فرار می کنند.

از نظر اجتماعی: اغلب در محیط و منطقه ای زندگی کرده اند که برای داشتن حیات شرافتمندانه مناسب نبوده است. در محیط اجتماعی شان رفتار ضد اجتماعی, آلودگی و اعتیاد وجود داشته است. با تیپ بی بند و بار و پرخاشگر مواجه بوده اند. بدآموزی در زندگی شان بسیار بوده است. مشکل انضباطی و اخلاقی داشته اند. منطقه زندگی شان منطقة شکست, خواری ها سرافکندگی ها بوده و این خود زمینه را برای محدود ساختن فرد و حوزة معاشرتی را فراهم کرده است.

آسیب ها:

سرقت, اغفال, تکدی گری, اعتیاد و قاچاق مواد مخدر, سوء استفاده های کاری و جنسی, روابط نامشروع, روسپیگری و خودکشی از آسیب هایی است که دختران فراری دچار آن می شوند.

راهکارها

از جمله راهکارهای پیشگیرانه از اقدام مجدد دختران از خانه است. ایجاد محیط امن و سالم از لحاظ عاطفی و جسمانی، گوش دادن به صحبت‌های فرزندان، فراهم آوردن فرصت‌های مناسب برای فرزندان جهت یادگیری، تصمیم‌گیری‌های مثبت و سازنده، حمایت فرزندان در زمان احساس تنهایی، پرهیز از انتقاد بیش از حد و تمسخر و تنبیه، تشویق فرزند در کسب موفقیت و صداقت در گفت‌وگو با فرزند از راهکارهای پیش روی خانواده‌ها برای جلوگیری از فرار دختران است.

داشتن یک هدف مشخص در زندگی و پایبندی به سنتها و ارزشهای دینی و اجتماعی می تواند در بالا بردن درک و فهم نوجوانان در تحمل و یا تغییر شرایط نامطلوب به شیوه درست راهگشا باشد، بطوری که آنان دیگر فرار را به عنوان بهترین و ساده ترین راه انتخاب نکرده و پیش از هر تصمیمی عواقب شوم این اقدام را در نظر بگیرند.

انتهای پیام/پ