به گزارش پایگاه تحلیلی خبری خبرما، حجت الاسلام و المسلمین سرافراز؛ امام جمعه شهر دولت آباد در خطبه های نماز جمعه هفته قبل در این رابطه بیان کردند: هنگامي که مقرر شد رسول خدا(ص) با نصاراي نجران مباهله کند و اين آيه شريفه نازل شد که: «تَعالَوا نَدعُ أَبنائَنا وَ أَبنائَکُم وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم وَأَنفُسَنا وَأَنفُسَکُم […]

به گزارش پایگاه تحلیلی خبری خبرما، حجت الاسلام و المسلمین سرافراز؛ امام جمعه شهر دولت آباد در خطبه های نماز جمعه هفته قبل در این رابطه بیان کردند:

هنگامي که مقرر شد رسول خدا(ص) با نصاراي نجران مباهله کند و اين آيه شريفه نازل شد که: «تَعالَوا نَدعُ أَبنائَنا وَ أَبنائَکُم وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم وَأَنفُسَنا وَأَنفُسَکُم ثُمَّ نَبتَهِل فَنَجعَل لَعنَةَ اللهِ عَلَي الکاذِبينَ»(آل عمران61) رسول خدا حسنين(ع) را بعنوان ابنائنا و فاطمه زهرا (س) را بعنوان نساءنا و علي(ع) را بعنوان انفسنا براي مباهله آورد. پس روشن است که آيه مباهله مربوط به اهلبيت (ع) است و مصداق انفسنا علي(ع)است و شايد درمعرفي اميرمؤمنان عبارتي رساتر و گوياتر ازآيه مباهله نباشد. اگر رسول خدا(ص) و همچنين قرآن علي(ع) را بعنوان نفس پيغمبر معرفي مي کند، معناي قابل فهم براي همه اين است که شخصيت رسول خدا را مجموعه اي از کمالات وفضائل تشکيل مي دهد؛ و وقتي مي گوييم  علي(ع) نفس رسول خداست، معني اش اين است که علي تمام آن فضائل وکمالات که شخصيت رسول خدا را تشکيل داده را دارد. مثلا يکي از ويژگيهاي رسول خدا ايمان رسول الله است که أعلي درجه ايمان را دارد وفوق ايمان رسول خدا فرض نمي شود.آيه مباهله مي گويد، ايمان علي(ع) مثل ايمان رسول خداست.همان درجه ايمان که پيغمبردارد علي هم دارد،همان شهودي که پيغمبر دارد علي هم دارد. خود علي وقتي از ايمان خودش صحبت مي کند مفاد آن همان است که ايمان من همان ايمان رسول الله است.درايمان به خدا اينطورميفرمايدکه من عبادت نمي کنم خدايي را که نديده باشم. البته خودش توضيح مي دهدکه مقصود، ديدن با چشم نيست ولي با اين عبارت مي فهماندکه ايمان علي به خدا ايمان شهودي است. و درباره معاد هم همان جمله معروف را مي فرمايد که:” لَو کُشِفَ الغِطاءُ مَا ازدَدتُ يَقينًا ” اگر پرده ها کنار برود به يقين من چيزي اضافه نمي شود؛ اين همان ايماني است که فوق آن تصورنمي شود،يعني ايمان اميرمؤمنان در حد ايمان رسول خداست و اين همان مطلبي است که خود پيغمبرفرموده و در دعاي ندبه ميخوانيم «وَالايمانُ مُخالِطٌ لَحمَکَ وَ دَمَکَ کَما خالَطَ لَحمي وَ دَمي» يعني همانطورکه ايمان در گوشت وخون من نفوذ کرده و در عمق جان من است همانطور در عمق جان تو است. در سوره هل أتي وقتي که اميرمؤمنان و فاطمه زهرا و حسنين(ع)يک شب سه بار يا سه شب پشت سرهم نان خودشان را به مسکين و يتيم و اسير دادند سوره هل أتي نازل شد. در اين سوره هست که: « إِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللهِ » ائمه ما فرموده اند که اين جمله را علي و زهرا وحسن و حسين(ع) به آن مسکين و يتيم و اسير نگفته اند، بلکه خداي متعال از عمق ضمير آنها خبر مي دهد که عمل اينها آنقدر خالص است که خدا مي فرمايد: لِوَجهِ الله است. اين از حيث ايمان و اخلاص؛ و همينطور تک تک خصلت ها و ويژگيها و فضائل رسول خدا را که ما بشماريم امير مؤمنان هم اينطور است و اين باعث مي شود که قرآن علي را نفس پيغمبر بداند و رسول خدا هم علي را نفس خود بداند و بفرمايد: عَليٌّ نَفسي؛ يعني مساوات در همه فضائل و ويژگيها. فقط در مسأله وحي است که در مورد علي (ع)بعنوان وحي نبود، نه اين که ارتباط با عالم غيب و فرشتگان نيست بلکه ارتباط با عالم غيب هست ولي وحي نبوّت که يک ويژگي خاصي دارد که ما درک نمي کنيم در مورد اميرمؤمنان نيست. پس آيه مباهله که مي گويد: علي نفس پيغمبراست، يک معنايش اين است که تمام کمالات که در پيغمبر است در علي هم هست ولي يک جمله اضافه کنيم که اميرمؤمنان تمام فضائلي را که دارد از خود پيغمبر دارد و از اين جهت است که مي فرمود« أَنَا عَبدٌ مِن عَبيدِ مُحَمَّد(ص) يعني در عين اين که در فضائل و کمالات مثل پيغمبر است ولي شاگرد رسول خداست؛ هر چه دارد از رسول خدا دارد، هر چه دارد در مکتب آن بزرگوار ياد گرفته است. کساني که تحليلگر هستند گفته اند تمام بزرگواريهاي علي(ع) دو جهت داشته است، يکي قابليت خودش و ديگري استادش محمد مصطفي(ص). درروز24 ذيحجه اميرالمؤمنين(ع) در مسجد پيامبر(ص) انگشتر خود را درحالت رکوع به سائل بخشيد و آيه شريفه 55 مائده در شأن آن حضرت نازل شد که« إِنَّما وَلِيُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤتُونَ الزَّکاةَ وَهُم راکِعُونَ». امام صادق(ع) فرمودند: هنگامي که اين آيه مبارکه نازل شد،عده اي ازاصحاب پيامبر(ص) درمسجدمدينه جمع شدند. بعضي به بعض ديگرگفتند: درباره اين آيه چه مي گوييد؟ بعضي گفتند: اگرمنکراين آيه بشويم سايرآيات را هم بايد منکرشويم و اگر ايمان به اين آيه بياوريم وقبول کنيم براي ما ذلّت است،چون علي بن ابيطالب(ع) بر ما مسلّط مي شود.عده اي ازمنافقين گفتند: ما مي دانيم که محمد(ص) درآنچه مي گويد صادق است. او را به ظاهردوست داريم، ولي از علي(ع) در آنچه امر مي کند اطاعت نمي کنيم.حضرت فرمودند: دراين هنگام اين آيه نازل شد:« يَعرِفوُنَ نِعمَةَ اللهِ ثُمَّ يُنکِرونَها…»(نحل83) يعني: ولايت علي بن ابيطالب(ع) رامي شناسند و حال اينکه اکثرآنها که آن را مي شناسند نسبت به ولايت آن حضرت کافرند. (کافي ج1ص427)(تفسيربرهان ج1ص479)